این مکان برای قرار دادن پارک یادبود خارج از شهر در یک محیط نسبتاً طبیعی آغشته به تاریخ انتخاب شده است (این مکان گور دسته جمعی زمان جنگ است). بنابراین، این پروژه به جای انجام یک پارک شهری، به دنبال ارتباط عمیقتری با پسزمینه اطراف است و سعی میکند ویژگیهای جغرافیایی و تاریخی سایت را یکپارچه و ارتقا دهد. اگرچه به راحتی از طریق جاده ای نزدیک قابل دسترسی است، اما پارک به دنبال حفظ حریم خصوصی است تا تجربه ای غم انگیز به سوی آرامش را به بازدیدکنندگان ارائه دهد. با توجه به اینکه برخی از آنها ممکن است بستگان مستقیم قربانیان جنگ کره باشند، هدف این پروژه نه تنها احترام به این قربانیان، بلکه احترام به غم و اندوه خانواده های آنها با ایجاد فضایی آرام و آرام است.
این پیشنهاد شامل سازماندهی عملکردها، هر یک در یک حجم جداگانه، در امتداد مسیرهایی منحنی که در حین عبور از حفاری های مختلف و اتصال منتهی الیه شرقی و غربی سایت شکافته می شود، باز می شود و جمع می شود. هندسه سالن اصلی از اشکال ساده تشکیل شده است: یک مستطیل و دو دایره که هر یک درک فضایی متفاوتی از کل ارائه می دهد. اجزای طبیعی مانند آب و پوشش گیاهی و نمادهای عددی به دقت شکل گرفته اند تا ارقام نمادین، سایه ها، بازتاب ها، صداها و عطر را در کل سایت افزایش دهند.
ورودی اصلی پروژه از نظر فیزیکی با حجمی مشخص شده است که از جاده عبور می کند و محدودیت شدیدی از محیط پروژه ایجاد می کند. این پلی است که نه تنها به بازدیدکنندگان امکان دسترسی ایمن به پارک را می دهد، بلکه از طریق دیوارهای سفید و بلند آن به عنوان فضای انتقالی بین زندگی روزمره و دنیای حافظه عمل می کند. یک حجم در کنار آن به عنوان یک نقطه اطلاعات و فضاهای خدماتی عمل می کند.
تالار یادبود در عریضترین قسمت و مرکز سایت جانمایی شده است. بر روی یکی از گورهای دسته جمعی.
حجم تالار از یک مکعب با تناسبات پلانی پرچم ایجاد شده است و در نمای اصلی به سمت جنوب نیم طلایی ست که با یک استخر انعکاسی به تناسبات طلایی افقی می رسد. دو صخره در روبروی نما و در استخر جانمایی شده است که آبستره ای از ترازو و عدالت است. نمای جنوب هیچ روزنه ای برای ورودی ندارد و برای ورود از سمت شرق سایت با یک رمپ که در پشت نما ایجاد شده است به فضای لابی وارد میشویم. در لابی علاوه بر پذیرش تالار فضاهای خدماتی تعبیه شده اند. از فضای لابی که بگذریم بغیر از دیواره های خارجی، بقیه دیوارها و ستونها زاویه قائمه ندارند. بعد از لابی وارد یک پیش فضا میشویم و سپس وارد فضایی برای یادبود قربانیان که شامل گور موجود در سایت و عکسهایی که بر روی بوردهای شفاف معلق نصب شده اند و بقایایی که در باکسهایی نگهداری میشوند. دو پله با نور سقفی و قرینه به سمت زیرزمین میروند و برای سالخوردگان و افراد کم توان آسانسورهایی تغبیه شده است. در زیر زمین پس از یک کریدور به سالن اصلی میرسم این سالن سقفی شبیه به قیف دارد و در سمت جنوب دری به سمت یک آتریوم باز که فضای تاب خورده از دو قیف همگرا و واگراست و کف آن استخری کم عمق با مسیر عبوری برای یک نفر است در انتهای این مسیر صخره ای در آب و در مرکز قیف واگراست.
در انتهای پله دسترسی به قسمت آموزشی و بایگانی جانمایی شده و در ضلع شمال همکف قسمت اداری تالار طراحی شده است.
به منظور حفاظت، باقی گورهای موجود در سایت با دیوار شیشه اس و سقف پوشانیده شده اند.
مسیر سواره به سایت سایت را به دوقسمت تقسیم کرده است. قسمت کوچکتر به پارکینگ اختصاص یافته و با یک پل به سایت مرتبط میشود. در ابتدای سایت نمادی با قطعات کوچک و به تعداد کشته شدگان شکل گرفته است که در یک جهت خاص گل شارون که نماد کشور کره است را تشکیل میدهد. و در قسمت انتهای شمالی سایت یک نماد دیگر طراحی شده است.
محیط داخلی کنتراستی منعطف بین نور و سایه است یک تجربه منحصر به فرد که بازدید کننده را به دنیایی از تاریخ، بزرگداشت و آموزش. محروم از هر ارتباط بصری با بیرون، فرد جهت گیری خود را از دست می دهد و فقط در حجم های مختلف به بالا و پایین هدایت می شود نسبت ها و محتوا توسط فضایی که به دقت چیده شده است سازمان. فضای یادبود تنها اتاق سفید است
سایت از بازدید کننده دعوت میکند تا در مورد ارتباط بی انتها فکر کنند، بین زندگی و مرگ، راه رفتن بین گذشته و حال حاضر.
فضاهای خدماتی در سطح پارک برخلاف تالار یادبود امکانات زیادی را ارائه می دهند.